Przeczytaj pierwszy rocznik
Hasło Hasło
i
strona tytułowa "The Mountain Lover" c.1895 r., Aubrey Beardsley
Doznania

Hasło

Teresa Truszkowska
Czyta się 1 minutę
Teresa Truszkowska:
Urodzona w Milanówku koło Warszawy, dr filologii angielskiej UJ. Wydala cztery tomiki poezji: „Krąg ciszy” (WAG, 1963), „Strumień światła" (WL, 19S5), „Ku źródłom" (WL, 1972) oraz „Amfiteatr wyobraźni” (WL, 1977). W jej tłumaczeniu ukazały się „Wiersze wybrane” Sylwii Plathe, oraz „Wiersze wybrane” Teda Hughesa (współautor Jan Rostworowski), WL, 1975 oraz opowiadania „Szkoła czarownic” Dylana Thomasa, wybór wierszy poetów amerykańskich „Wizjonerzy i buntownicy”, WL, 1976. W druku — Marka Twaina „Pamiętniki Adama i Ewy”. Również autorka esejów i przekładów z francuskiego.

Przy bramie spytano mnie o hasło
Rzekłam: „Człowiek”
— To było hasło wczorajsze —
                              powiedział ktoś
o twarzy niewzruszonej
jakby sędziego lub kata —

Szukałam rozpaczliwie w mojej
                              pamięci
„Postęp” zawołałam w triumfie
Wciąż mnie nie przepuszczano
 „Dobro” „Miłość”
Brama nawet nie drgnęła

„Nadzieja cybernetyczna” zawołałam
w zdumieniu słysząc
przesuwanie zawiasów
i zgrzyt klucza w zamku

 

Wiersz pochodzi z numeru 1688/1977 r. (pisownia oryginalna), a możecie Państwo przeczytać go w naszym cyfrowym archiwum.

Teresa Truszkowska:
Urodzona w Milanówku koło Warszawy, dr filologii angielskiej UJ. Wydala cztery tomiki poezji: „Krąg ciszy” (WAG, 1963), „Strumień światła" (WL, 19S5), „Ku źródłom" (WL, 1972) oraz „Amfiteatr wyobraźni” (WL, 1977). W jej tłumaczeniu ukazały się „Wiersze wybrane” Sylwii Plathe, oraz „Wiersze wybrane” Teda Hughesa (współautor Jan Rostworowski), WL, 1975 oraz opowiadania „Szkoła czarownic” Dylana Thomasa, wybór wierszy poetów amerykańskich „Wizjonerzy i buntownicy”, WL, 1976. W druku — Marka Twaina „Pamiętniki Adama i Ewy”. Również autorka esejów i przekładów z francuskiego.
Data publikacji: 07.05.2020

Czytaj również:

Pająk i mucha

Z archiwum „Przekroju”
Ludwik Jerzy Kern

Mucha,
widząc, jak czyni pajęczynę pająk,
myślała sobie:

– Po co tak dokładnie tka ją?
Już czwarty dzień bez przerwy nad tym głupstwem ślęczy…
To nonsens tak się męczyć dla nędznych pajęczyn…
Tak trawić na tym snuciu pod i nad – godziny,
czy to nie szkoda czasu?
Czy nie szkoda śliny?
Czy nie lepiej beztrosko fruwać sobie wszędzie?
Tutaj się na czymś siędzie,
tam się na czymś siędzie…
Zwiedzi się to i owo,
to i owo zje się
i wtedy – jak to mówią – ruch jest w interesie.
To rozumiem jest życie!
Szczęście!
Lotna baza!
A nie dokoła lampy tylko
tam i nazad.
Żeby jeszcze przynajmniej z trudu pajęczego
powstało coś trwałego
lub epokowego,
to może opłaciłaby się ta męczarnia…
Ale dla pajęczyny!?
Śmiech mnie wprost ogarnia!

Czytaj dalej