Czy człowiek jest gotów poznać prawdę o sobie?
Taką, to nie.
– Muszę się go pozbyć – rzekł człowiek siedzący w kącie przedziału, przerywając nagle ciszę.
Pan Hinchcliff podniósł głowę, nie rozumiejąc do końca, o co chodzi. Przepadł w kontemplacji swojego biretu, przywiązanego sznurkiem do uchwytu walizki; tego jawnego i rzucającego się w oczy symbolu nowo zdobytej posady nauczyciela. Myślał o nim z rozkoszą, a także o wszystkich wspaniałych rzeczach, które się z nim wiązały. Pan Hinchcliff właśnie został przyjęty w poczet studentów Uniwersytetu Londyńskiego i miał objąć stanowisko pomocnika nauczyciela w gimnazjum w Holmwood – posadę godną pozazdroszczenia. Spojrzał na współpasażera w drugim końcu przedziału.
– Dlaczego by go nie oddać? – mówił dalej. – Oddać! Czemu nie?
Nieznajomy był wysokim, mocno opalonym mężczyzną o matowej cerze. Splecione ręce przyciskał do piersi, a stopy opierał o siedzenie przed nim. Bawił się swoim rzadkim, czarnym wąsem i uporczywie wpatrywał w czubki butów.
– Czemu nie? – powtórzył.
Pan Hinchcliff kaszlnął.
Mężczyzna podniósł wzrok – miał osobliwe, ciemnoszare oczy – i przez dobrą minutę wpatrywał się w pana Hinchcliffa. Na jego twarzy pojawiło się zaciekawienie.
– Oczywiście – powiedział powoli. – Czemu nie? I skończyć z tym.
– Obawiam się, że nie do końca pana rozumiem – stwierdził pan Hinchcliff i kaszlnął raz jeszcze.
– Nie do końca mnie pan rozumie? – mechanicznie zapytał dziwny mężczyzna, a jego niezwykłe spojrzenie powędrowało od pana Hinchcliffa do walizki z ostentacyjnie wyeksponowanym biretem, po czym ponownie spoczęło na twarzy z młodzieńczym zarostem.
– Wypowiedział pan to tak nagle – stwierdził przepraszająco pan Hinchcliff.
– Dlaczego nie miałbym… – kontynuował nieznajomy, wciąż