„Moim zadaniem w ciągu tych dni, tygodni albo w najgorszym razie miesięcy,
które jeszcze może pozostają, jest być wielkim, wyraźnym NIE”.
„Śmierć pszczelarza”, Lars Gustafsson
„(…) rad bym poszarpać sobie piersi i roztrzaskać głowę”, deklarował Werter, zanim zdecydował się na samobójstwo, które uwolniło go od trudów egzystencji. To właśnie romantycy mieli swój udział w wykreowaniu wizerunku natchnionego poety, wrażliwca z palcami brudnymi od atramentu, klepiącego biedę, który w śmierci widzi pocieszenie i kres cierpienia. Na ogół zresztą artysta się ze śmiercią „lubi” – w końcu, jak pisał Horacy, pomnik trwalszy od spiżu sprawia, że ów nie wszystek umrze, sztuka stanowi przedłużenie życia, czego świadomość pozwala mu odejść, jeśli nie jak Werter – z ulgą – to przynajmniej we względnym spokoju ducha. Jednak nie każdy artysta. „Nie ma różnicy, czy coś po nas gdzieś pozostaje, czy też nie. Nie żyjemy tu wystarczająco długo.