W książce Dom dzienny, dom nocny Olga Tokarczuk pisze o zwierzętach, które nie istnieją, a istnieć powinny.

Gdy Marta, przyjaciółka i sąsiadka głównej bohaterki, stwierdza, że Bóg zapomniał stworzyć wiele istot, jej rozmówczyni zauważa, że nie ma choćby brodziaka: „Byłby twardy jak żółw, ale na długich nogach i miałby twarde, miażdżące zęby. Chodziłby po strumieniu i wyżerał wszystkie brudy, szlam, martwe gałęzie, nawet śmieci, które woda niesie ze wsi”. Dalej zaś czytamy: „Tyle ptaków pominął, tyle zwierząt, które żyją w ziemi. Na koniec Marta powiedziała, że najbardziej brakuje jej tego wielkiego, nieruchawego zwierzęcia, które w nocy siedzi na skrzyżowaniu dróg. Nie powiedziała, jak się nazywa”.