Pewnego dnia odwiedzili inspektora Wernera, w jego biurze, niejacy państwo Rezner z prowincji i opowiedzieli mu następującą historię.
Ich siostrzenica Helena, która młodo owdowiała dziedzicząc po mężu duży majątek (głównie w papierach wartościowych) — wyszła za mąż po raz drugi za pana Lorn, cieszącego się nieskazitelną opinią. Niedługo po weselu nowo zaślubiona para odwiedziła państwa Rezner w ich miasteczku. Podczas tygodniowego pobytu Helena nie mogła nachwalić się męża, on też wyglądał na szczęśliwego. Po ich wyjeździe, państwo Rezner dostali od Heleny kilka listów, w dalszym ciągu wyrażających jej zadowolenie z życia, przy czym była w nich mowa o nadzwyczaj jej życzliwym przyjacielu męża.
Potem listy się urwały, a po jakimś czasie napisał pan Lorn, donosząc iż Helena opuściła go, uciekając z owym przyjacielem. Wyjeżdżając, zostawiła mężowi cały swój majątek: gotówkę i akcje wraz z karteczką „Na pociechę po mnie — Helena”. W liście swym pan Lorn prosił, żeby nie rozgłaszać sprawy, ale państwo Rezner, niespokojni o Helenę, postanowili zawiadomić policję…
Dochodzenie, które przeprowadził inspektor, wykazało iż ręczny podpis na kartce zostawionej mężowi był identyczny z prawdziwym podpisem Heleny — na przykład na fotografii, którą otrzymał od niej przed ślubem pan Lorn (państwo Rezner znali tę fotografię), a także wszystkie podpisy pod ostatnimi listami do państwa Rezner zgadzały się w każdym szczególe z tamtym podpisem i między sobą były identyczne (teksty, zarówno listów jak kartki, pisane były na maszynie Heleny). Faktem było, że po Helenie i owym przyjacielu pana Lorna wszelki ślad zaginął. Inspektor Werner przemyślał tę sprawę i doszedł do przekonania iż cała afera kryje zbrodniczą machinację Lorna.
Skąd taki wniosek? Odpowiedź znajdziesz poniżej.
Rozwiązanie zagadki kryminalnej:
Podejrzane były identyczne w każdym szczególe podpisy: Lorn skopiował je wiernie z podpisu na fotografii, zapominając o tym, że w rzeczywistości nikt nie jest w stanie podpisać się dwa razy dokładnie tak samo.
Tekst pochodzi z numeru 1079/1965 r., a mogą Państwo przeczytać go w naszym cyfrowym archiwum.