W poezji wystarczy czasem zwykłe odwrócenie porządku, roszada słów, by realistyczny obraz wygiął się w surrealistyczną widokówkę. Taki zabieg zastosował Julian Tuwim w wierszu dla dzieci Cuda i dziwy: „Spadł kiedyś w lipcu/ Śnieżek niebieski,/ Szczekały ptaszki,/ Ćwierkały pieski”. I już, wszystko do góry nogami.
Podobną strategię obrał Zbigniew Machej w utworze Na opak: „nos użądlił osę/ trawa ścięła kosę/ gwóźdź się wbił
W latach 30. XIX w. Adam Mickiewicz napisał wierszowaną bajkę Żaby i ich króle.
Ten moralno-polityczny utworek, nawiązujący do bajki Ezopa, opowiada o żabach, które są znudzone spokojnymi czasami i proszą Jowisza, by zesłał im władcę. Dostają „małego jak Łokietek Kija Kijowicza”, ale nie są zadowolone z jego słabych rządów. Jowisz zsyła więc węża, który szybko daje im się we znaki. Gdy te bezogonowe płazy znowu wyrażają niezadowolenie, Jowisz ma dość i stwierdza, że nie będzie się więcej mieszał w ich życie. Spróbujmy zrobić gatunek z pierwszych dwóch wersów tego utworu („Rzeczpospolita żabska wodami i lądem / Szerzyła się od wieku, a stała nierządem”) i zastanówmy się, jak mogą wyglądać kraje innych zwierząt. Forma: dwa wersy, po trzynaście zgłosek na wers.
