Doznania

Znowu

Marcin Sendecki
Czyta się 1 minutę
Marcin Sendecki:
Autor kilkunastu książek i arkuszy poetyckich, a także współautor (z Andrzejem Sosnowskim i Bohdanem Zadurą) przekładu „Trzech poematów” Jamesa Schuylera (2012). Wspólnie z Marcinem Baranem i Marcinem Świetlickim zredagował dwa zbiory wierszy kryminalnych: „Długie pożegnanie. Tribute to Raymond Chandler” (1997) i „Żegnaj, laleczko. Wiersze noir” (2010). Opublikował też antologię „Pogoda ziemi. Wiersze polskie po 1918 roku” (2010). Ostatnio wydał tomy „Przedmiar robót” (2014), nagrodzony Silesiusem dla „najlepszej książki poetyckiej roku”, „Lamety” (2015) i „W” (2016, II wyd. 2017), wyróżnione Nagrodą „Odry” i Nagrodą im. Wisławy Szymborskiej. W latach 2001–2011 bawił się w „Przekroju” jako – kolejno – redaktor w dziale kultury, sekretarz redakcji, szef działu kultury i zastępca szefa działu kultury. Mieszka w Warszawie.

Pamięci TR

Znowu śnieg pada
Palenie przyczyną

Ach taksówka jedzie
palenia A cały ten

trucht Picie przyczyną
A dzwon sponad drzew

picia Wiatr sponad
drzew Seks

jest przyczyną
Mdłości Spod

drzew nie ma
czego zbierać

Wszystko
Pozbierane

Komentarz autora

Jeśli założy się, że TR z dedykacji to Tadeusz Różewicz, co można uczynić ze sporym prawdopodobieństwem, okaże się, że Znowu to zarazem elegia, apologia, homagium i – swego rodzaju polemika z dziełem (lub ostrożniej: z niektórymi aspektami dzieła) wielkiego poety. Albo i nie. Zresztą, skoro „wszystko pozbierane”, można zacząć od samego początku.

 

Marcin Sendecki:
Autor kilkunastu książek i arkuszy poetyckich, a także współautor (z Andrzejem Sosnowskim i Bohdanem Zadurą) przekładu „Trzech poematów” Jamesa Schuylera (2012). Wspólnie z Marcinem Baranem i Marcinem Świetlickim zredagował dwa zbiory wierszy kryminalnych: „Długie pożegnanie. Tribute to Raymond Chandler” (1997) i „Żegnaj, laleczko. Wiersze noir” (2010). Opublikował też antologię „Pogoda ziemi. Wiersze polskie po 1918 roku” (2010). Ostatnio wydał tomy „Przedmiar robót” (2014), nagrodzony Silesiusem dla „najlepszej książki poetyckiej roku”, „Lamety” (2015) i „W” (2016, II wyd. 2017), wyróżnione Nagrodą „Odry” i Nagrodą im. Wisławy Szymborskiej. W latach 2001–2011 bawił się w „Przekroju” jako – kolejno – redaktor w dziale kultury, sekretarz redakcji, szef działu kultury i zastępca szefa działu kultury. Mieszka w Warszawie.
Data publikacji: 26.02.2018

Czytaj również:

Dominośnik Dominośnik
i
archiwum „Przekroju”
Doznania

Dominośnik

Pegaz, gazu!
Marcin Orliński
Marcin Orliński:
Pisuje to i owo, głównie wiersze. Czasem wyda książkę, a czasem nie. W przerwach od pisania czyta, w przerwach od czytania prowadzi warsztaty literackie i juroruje w konkursach poetyckich. W latach 2017–2024 redaktor „Przekroju”, od 2020 r. – zastępca redaktor naczelnej.

Domino, jak pewnie wiecie, to gra polegająca na wykładaniu kolejnych płytek z oczkami w taki sposób, by stykające się połówki miały tę samą liczbę oczek.

Gracze na zmianę dopasowują kostki, a wygrywa ten, kto pierwszy pozbędzie się swoich płytek. A gdyby tak zamiast płytek zagrać słowami? Odpowiednikiem połówki płytki z określoną liczbą oczek niech będzie sylaba, która rozpoczyna lub kończy dane słowo. Obok wyrazu NIBYNÓŻKA można na przykład położyć KAPUŚNIACZEK, ponieważ sylaba KA występuje na końcu pierwszego i na początku drugiego słowa. Czy uda się w ten sposób układać sensowne zdania? Spróbujmy coś wyjąkać.

Czytaj dalej