Nieokreślone ciała w ruchu Nieokreślone ciała w ruchu
i
Teatr Królewski w Turynie; zdjęcie: dzięki uprzejmości Museo Casa Mollino w Turynie
Doznania

Nieokreślone ciała w ruchu

Zygmunt Borawski
Czyta się 7 minut

Cudowne dziecko, syn w cieniu ojca, architekt, dekorator, konstruktor, pilot akrobata, kierowca wyścigowy, fotografik. Carlo Mollino.

Tworzyć architekturę i bić się na pięści: dla niego to była kwestia moralności; nie miał trosk materialnych” – napisał w 1933 r. Carlo Mollino o swoim alter ego – Ettore Lavazzy alias Oberonie. Życie Oberona to wydana w latach 30. na łamach włoskiego pisma architektonicznego „Casabella” biografia niespełna 30-letniego ekscentrycznego turyńskiego architekta, który żył pięknie, a umarł młodo. Autor fikcyjnej biografii fascynował się tematem śmierci i tym, co po niej nastąpi, przez całe swoje – jak się miało okazać – dość długie życie.

Carlino i Torino

Mollino urodził się w Turynie w 1905 r. Jako lokalny patriota chwalił się znajomym, że nigdy nie nocował w oddalonym o 140 km Mediolanie – mieście, które od zawsze walczyło z Turynem o dominację w północnych Włoszech. Relacje Mollina ze stolicą Piemontu były jednak słodko-gorzkie. Jego realizacje (w większości w mieście lub na jego obrzeżach) krytyka przyjmowała sceptycznie.

Informacja

Twoja pula treści dostępnych bezpłatnie w tym miesiącu już się skończyła. Nie martw się! Słuchaj i czytaj bez ograniczeń – zapraszamy do prenumeraty cyfrowej, dzięki której będziesz mieć dostęp do wszystkich treści na przekroj.org. Jeśli masz już aktywną prenumeratę cyfrową, zaloguj się, by kontynuować.

Subskrybuj

Czytaj również:

Szwedzki spokój Szwedzki spokój
i
zdjęcie: Jan Wańczyk
Wiedza i niewiedza

Szwedzki spokój

Kinga Zemła

Najlepiej odpoczywamy, spacerując po lesie. Nic dziwnego zatem, że wiele osób wybiera go na miejsce wiecznego spoczynku. Redakcja „Przekroju” poleca szczególnie pewien las w Sztokholmie.

Skogskyrkogården – dosłownie cmentarz leśny – projektu Erika Gunnara Asplunda i Sigurda Lewerentza to niemal koronne dzieło nordyckiego klasycyzmu, o czym bez wątpienia świadczy znamienita pozycja na Liście światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO. Powstawał w latach 1917–1920, choć ostatni i już modernizujący budynek Leś­nego Krematorium wraz z Halą Monumentalną i trzema dodatkowymi kaplicami został ukończony dopiero dwie dekady później.

Czytaj dalej