Osiemdziesiąt jeden lat to wiek, który budzi szacunek – i lekką zazdrość. Bo ile rzeczy trzeba zobaczyć, ile przemyśleć, ile razy zmienić zdanie (a czasem tylko skrócić albo przenieść do następnego wiersza), żeby dojść do takiej liczby. A jednocześnie – przyznajmy – 81 brzmi jak odwrócona osiemnastka. Tyle że nie do końca: bo tu nie chodzi o powrót do młodości, tylko o jej podniesienie do potęgi.

„Przekrój” 15 kwietnia 2026 r. kończy właśnie tyle lat. I robi to w swoim stylu: bez fanfar, raczej z lekkim uśmiechem, może nawet z uniesioną brwią.