Dość długa, niemniej bardzo interesująca powieść mało znanego u nas brytyjskiego autora i profesora filologii. Ta niezbyt realistyczna książka bierze za swoje tło skomplikowane relacje polityczne urojonego świata, w którym obok rasy ludzkiej funkcjonują inne: głównie elfy, krasnoludy i orki. Podobnie jak w naszym świecie, zasadniczy problem wszelkich żywych istot to walka o władzę kilku obłąkańców; różnica polega tu jednak na tym, w jaki sposób w tolkienowskiej rzeczywistości się tę władzę osiąga. Otóż Brytyjczyk nie traktuje o pieniądzach ani o wojsku, lecz o jakimś zagadkowym pierścieniu. I już powoli rozumiemy, o co chodzi w tej odysei: jej główny bohater, niejaki Frodo, wyrusza w długą podróż, aby zniszczyć ów pierścień. Wystarczy tyle powiedzieć, aby zdać sobie sprawę, że w ten metaforyczny sposób pisarz sugeruje zniszczenie jakiejkolwiek władzy: w swoim dziele próbuje przemycić ideę anarchistyczną. Oto kolejny przykład tego, jak pod płaszczykiem udawanej paranoi współczesny autor spiskuje przeciw status quo. Na szczęście dzisiejsza krytyka literacka jest szczególnie uczulona na podobne fortele. Niemniej, pomijając propagandowość Władcy Pierścieni i biorąc pod uwagę, jak wciągająca jest ta narracja, byłbym skłonny stwierdzić, że rzecz aż się prosi, aby ją zekranizować – mogłoby z tego powstać wielkie widowisko. Prawdopodobnie to kwestia kilku następnych lat, kiedy ujrzymy na ekranach kin historię owego Froda.
