Nowy numer „Przekroju” już dostępny!
Kup tutaj
[to] [to]
Doznania

[to]

Piotr Jemioło
Czyta się 1 minutę
Piotr Jemioło:
Urodził się w 1990 r. Inżynier materiałoznawstwa (specjalność: faktura domowych prześcieradeł), a prywatnie make up artist oraz nieślubne dziecko Andrzeja Sosnowskiego i Jacka Podsiadły. Własnym sumptem postawił skromną chatynkę na parceli graniczącej z Pustynią Błędowską. Nigdy nie został porwany przez kosmitów, nad czym bardzo ubolewa. Autor jednej książeczki z wierszykami.

pamięci Andrzeja Bursy

koszmar na piętrze:
ogłoszono zmierzch
człowieka.

kir wleczony.
węszy szczur.                 

            tymczasem człowiek na parterze gotuje zupę,
            mieszając chochelką to w prawo,
            to w lewo
            to

                        w obie strony naraz.

 

Komentarz autora:

Wiersz [to] został napisany w ramach sprzeciwu wobec nurtów antyantropocentrycznych we współczesnej filozofii. A skąd pomysł na dedykację dla Bursy? Bo on też żył w nieludzkich czasach ­– zresztą lubię jego wiersze. Ktoś, kto chodził po krakowskich ulicach i nie przynależał do żadnej grupy literackiej, nie mógł być złym poetą.  

 

 

Piotr Jemioło:
Urodził się w 1990 r. Inżynier materiałoznawstwa (specjalność: faktura domowych prześcieradeł), a prywatnie make up artist oraz nieślubne dziecko Andrzeja Sosnowskiego i Jacka Podsiadły. Własnym sumptem postawił skromną chatynkę na parceli graniczącej z Pustynią Błędowską. Nigdy nie został porwany przez kosmitów, nad czym bardzo ubolewa. Autor jednej książeczki z wierszykami.
Data publikacji: 17.08.2020

Czytaj również:

Jakubęcwał Jakubęcwał
i
Okładka magazynu „Hototogisu”, 1904 r. (domena publiczna); kolaż „Przekroju”
Doznania

Jakubęcwał

Marcin Orliński
Marcin Orliński:
Pisuje to i owo, głównie wiersze. Czasem wyda książkę, a czasem nie. W przerwach od pisania czyta, w przerwach od czytania prowadzi warsztaty literackie i juroruje w konkursach poetyckich. W latach 2017–2024 redaktor „Przekroju”, od 2020 r. – zastępca redaktor naczelnej.

Konstruktywna krytyka jest na wagę złota, ale zdarza się, że ktoś ocenia naszą pracę czy zachowanie zupełnie nieadekwatnie, trafiając jak kulą w płot. Tak było chyba w przypadku niejakiego Jakuba, który zarzucił Janowi Kochanowskiemu, że jego utwory są za krótkie.

Oto jak poeta z Czarnolasu odpowiedział: „Że krótkie fraszki czynię, to, Jakubie, winisz? / Krótsze twoje nierówno, bo ich ty nie czynisz” (Do Jakuba). Trzeba przyznać, że celna riposta – pod tą lipą nie ma lipy. Forma nowego gatunku literackiego niech będzie więc następująca: dwa wersy i trzynaście sylab na wers. Cwałuj, jakubęcwale!

Czytaj dalej