Kolorowym atramentem

Czyta się 2 minuty

Wielki poeta, a także autor prozy, esejów i przekładów literackich. Jeden z najbardziej uznanych na świecie twórców polskich, jego wiersze i prozę przetłumaczono na kilkanaście języków. Laureat Nagrody Nobla w 1980 r, profesor na Wydziale Języków i Literatur Słowiańskich University of California w Berkeley. Urodził się w 1911 r. na Litwie, zmarł w 2004 r. Krakowie.

Obecnie jestem namiętnym czytelnikiem naszych gazet i tygodników, ale czytelnikiem bardzo surowym. Trudno, nauczyły mnie tego lata okupacji.

Kiedy za czytanie prasy ryzykowało się głową, trzeba było wiedzieć, czy ta wysoka cena odpowiadała wartości towaru. Dzisiaj jeszcze łapię się na tym, że chowam kupione pismo do kieszeni, biegnę do domu, zamykam się w czterech ścianach i dopiero tam odczytuję je od deski do deski. Jak rzekłem, moje wymagania są wysokie. Przede wszystkim nie lubię nudy i monotonii i nie podzielam zdania tych ludzi poważnych i dostojnych, którzy uważają, że trzeba nudnie pisać o nudnych sprawach i nudnie pisać o ciekawych sprawach. Skłoniłbym się raczej do przeciwnego zdania, utrzymując, że o nudnych i o ciekawych sprawach można pisać ciekawie. […]

Nie jest wygodnie być powojennym czytelnikiem. Za dużo się chce. Ma się tak wysokie wyobrażenie o pismach, jakby nadal drukowały się w zakonspirowanych drukarniach, a przewożenie ich tramwajem groziło bardzo daleką podróżą międzyplanetarną.

Fragment tekstu z nr. 2/1945, s. 13. Całość możesz przeczytać w naszym archiwum.

Czesław Miłosz:

Wielki poeta, a także autor prozy, esejów i przekładów literackich. Jeden z najbardziej uznanych na świecie twórców polskich, jego wiersze i prozę przetłumaczono na kilkanaście języków. Laureat Nagrody Nobla w 1980 r, profesor na Wydziale Języków i Literatur Słowiańskich University of California w Berkeley. Urodził się w 1911 r. na Litwie, zmarł w 2004 r. Krakowie.

Data publikacji: 13.04.2026

Czytaj również:

Jan Kamyczek:

Pseudonim Janiny Ipohorskiej, wicenaczelnej, redaktorki i ilustratorki „Przekroju”. W tygodniku zajmowała się właściwie wszystkim: adiustowała teksty, wymyślała cykle i rubryki, tłumaczyła, skracała opowiadania, wymyślała liczne akcje, odpowiadała na listy, ilustrowała. Współautorka rubryk takich jak „Czar twoich kółek”, „Lucynka i Paulinka”. Do historii przeszła przede wszystkim jako autorka rubryki „Demokratyczny savoir-vivre”. Redagowała ją pod pseudonimem od 1947 r.

ZMARTWIONA KASIA: „Po jego powrocie z ferii powiedziałam mu, że był u mnie kolega z Warszawy. Od tego czasu wszystko zaczęło się psuć między nami, zaczęliśmy spotykać się rzadziej, wreszcie wcale, prócz na terenie wspólnych zainteresowań, gdzie rozmawiamy ze sobą bardzo mało. Co zrobić, żeby sprawa wyjaśniła się? Czyżby był taki zazdrosny? Rozumie przecież, że mogę mieć kolegów”. – Na feriach poznał dziewczynę, to najprostsze wyjaśnienie. Domysł ten jednak zatrzymaj dla siebie, nie trzeba ułatwiać mu deklaracji zerwania, która w przeciwnym razie może wcale nie nastąpić, bo naprawdę nie będzie miał odwagi, a potem o dziewczynie z ferii przestanie myśleć (nieobecne mają słabe szanse).

BOGNA: – Owszem, możesz mu dać na Gwiazdkę swoją fotografię z dedykacją. W formułce: Od wiernej na zawsze… opuściłbym to na zawsze, bo kto wie.

Czytaj dalej

Czytaj również:

Demokratyczny savoir-vivre 1976

Logowanie

Rejestracja