„Więc jeśli raczysz posłuchać, Kiciu, to powiem ci, co ja sądzę o Lustrzanym Domu. Otóż po pierwsze, tam jest pokój, który widać za szkłem: taki sam jak nasz salon, tylko że wszystko w nim jest na odwrót. Widzę go w całości, kiedy wejdę na krzesło – oprócz tego kawałka tuż za kominkiem. Och! Jak ja bym chciała tam zajrzeć! Tak bym się chciała dowiedzieć, czy oni też palą w zimie ogień w kominku: bo wiesz, nigdy nie ma tej pewności, chyba że u nas dymi, wtedy i tam również dymi… ale to może być na niby, tylko żeby wyglądało, że się u nich pali. No, a poza tym książki są podobne do naszych, tylko słowa w nich są na odwrót: to wiem, bo podniosłam jedną z naszych książek do Lustra i tam też podnieśli”.

Lewis Carroll, Po drugiej stronie lustra i co tam Alicja znalazła, tłum. Robert Stiller, Fundacja Festina Lente, Warszawa 2015, s. 19.