Kolorowo i konwencjonalnie Kolorowo i konwencjonalnie
Przemyślenia

Kolorowo i konwencjonalnie

Mateusz Czerwiński
Czyta się 3 minuty

Ni no Kuni II: Revenant Kingdom jest efektem kooperacji japońskiego wydawcy i developera Level-5 oraz studia Ghibli, odpowiedzialnego za stworzenie kultowych filmów animowanych, takich jak Ruchomy zamek Hauru lub Księżniczka Mononoke. Rezultat tej współpracy przybrał wygląd klasycznej gry RPG. Musimy w niej stawić czoła licznym oponentom, dzięki czemu sukcesywnie będziemy rozwijać postać głównego bohatera, a także – za pomocą prostych mechanizmów strategicznych – zarządzać własnym królestwem.

Eksploracja świata, jaki oddano graczom we władanie, odbywa się co prawda w odgórnie narzuconej przez twórców konwencji i kolejności, których nijak nie można ominąć, ale zachwyca przemyślanym systemem walki. Na szczęście jednak Ni no Kuni II nie składa się jedynie z bitew, równie ważne są dialogi z napotkanymi postaciami, misje poboczne i poznawanie architektury mijanych na swojej drodze lokacji.

Graficznie tytuł prezentuje się bardzo dobrze. Jest różnorodnie i kolorowo, a bogate w detale otoczenie i modele postaci są fantastycznie zaanimowane. Kilka elementów może razić, a najbardziej chyba rzucający się w oczy infantylizm rzeczonej produkcji – nie tyle ze względu na stylistykę czy bohatera, z którym może utożsamiać się co najwyżej młodzież, ile z powodu swojej bezpośredniej prostoty. Z drugiej strony, gdyby dać grze szansę i przymknąć oko na przewidywalność fabuły, można docenić poruszane problemy, takie jak patologia władzy czy dorastanie. Nawet jeśli przedstawiono je w konwencji, która średnio mnie przekonuje.

Po zestawieniu jednak zalet i wad tej produkcji (np. brak spójności w udźwiękowieniu postaci lub irytująca momentami eksploracja świata) przeważają te pierwsze. Ni no Kuni II: Revenant Kingdom to produkcja godna polecenia. O ile oczywiście akceptujesz mangowe „opakowanie” gry i gatunek, którego tytuł jest przedstawicielem.

Czytaj również:

Udomowieni Udomowieni
i
„Kobieta i pies przy stole", Pierre Bonnard, 1908 r., Barnes Foundation (domena publiczna)
Wiedza i niewiedza

Udomowieni

Ewa Pluta

Piekielna bestia strzegąca zaświatów, duchowy przewodnik, pieseł z memów – pies jest lustrem ludzkich pragnień i lęków.

Sara lubi spędzać poranki na kanapie. Trochę śpi, a trochę czuwa, czasem się przeciąga, by po chwili znowu zapaść się w zielony, miękki plusz. Nie zauważa mnie, gdy wchodzę do pokoju, ale nie mam o to pretensji. Do braku reakcji można się przyzwyczaić. Tym bardziej cieszy okazjonalny dotyk łapy na dłoni, gdy Sara czasem decyduje się na kontakt, zwykle w czasie burzy, której się panicznie boi, lub gdy wyczuwa na moim talerzu łakomy kąsek. Siadam obok niej ostrożnie, by jej nie spłoszyć. Poza tym to nie jest już moja kanapa, prawo własności do niej oddałam sześć lat temu. Jestem na niej tylko gościem, korzystam z prawa łaski do komfortu. Sara podnosi się, siada na tylnych łapach, znowu się przeciąga, kieruje wzrok w stronę okna. Podążam za nim. Magnolia jest tak rozłożysta, że poza nią widok nie pomieści już wiele więcej; na drugim planie są jedynie skrawki nieba i sąsiednia kamienica. W napięciu czekam, czy pojawi się bohaterka poranka, ruda jak Sara, ale znacznie od niej zwinniejsza. Jest! Sara napręża ciało, uporczywie wpatruje się w magnolię, zadziera głowę. Wiewiórka skacze z gałęzi na pień, z pnia na wyższą gałąź, by w końcu zniknąć w koronie drzewa.

Czytaj dalej