Meandry Gorogoi Meandry Gorogoi
Przemyślenia

Meandry Gorogoi

Mateusz Czerwiński
Czyta się 3 minuty

Strona graficzna recenzowanego tytułu, choć niespecjalnie bogata w detale cechujące najnowsze produkcje, nie tylko rzuca się w oczy, ale wręcz zachwyca minimalizmem. Prezentuje swoisty powab, czym może przekonać do siebie ludzi dotychczas grami niezainteresowanych. Nie może zresztą być inaczej, skoro powstała ona w całości z ręcznych rysunków jej twórcy, Jasona Robertsa, który recenzowany tytuł projektował przez… siedem lat.

Gorogoa to impo konglomerat zagadek logicznych, opartych na zabawie perspektywą, co nie znaczy, że stanowi ona pozycję niezwykle trudną. Owszem, jak na gatunek logiczno-przygodowy zawiera sporo elementów abstrakcyjnych przypominających puzzle, łączy ze sobą pozornie nie przystające składniki, ale jest możliwy do opanowania, również przez niewprawionego w podobnych potyczkach gracza. Brzmi zawile? Na szczęście nie jest, przez co gra może być idealną rozrywką intelektualną tak dla młodzieży, jak i osoby dorosłej. A zapewniam, obie bawi w równym stopniu.

Moim zdaniem siła Gorogoi tkwi w przekazywanej za pomocą obrazów symbolice oraz nie narzucanej odgórnie interpretacji. W szczegółach bogatych w detale, w łagodnie pastelowych barwach, w obłości prezentowanych na ekranie kształtów, w kreatywności twórcy. Jason Roberts, pierwotnie zakładając, że tytuł ten będzie komiksem, przeobraził medium w interaktywną produkcję, do której tytułów konkurencyjnych ze świecą szukać.

Biorąc pod uwagę powyższe uważam, że jeśli gra uczy spostrzegawczości i jest wartością dodaną samą w sobie, byłoby nie w porządku nie polecić jej czytelnikom Przekroju. Zagrajcie w nią, moi mili. Raz na zawsze zmieniając azymut postrzegania gier wideo.

Czytaj również:

Udomowieni Udomowieni
i
„Kobieta i pies przy stole", Pierre Bonnard, 1908 r., Barnes Foundation (domena publiczna)
Wiedza i niewiedza

Udomowieni

Ewa Pluta

Piekielna bestia strzegąca zaświatów, duchowy przewodnik, pieseł z memów – pies jest lustrem ludzkich pragnień i lęków.

Sara lubi spędzać poranki na kanapie. Trochę śpi, a trochę czuwa, czasem się przeciąga, by po chwili znowu zapaść się w zielony, miękki plusz. Nie zauważa mnie, gdy wchodzę do pokoju, ale nie mam o to pretensji. Do braku reakcji można się przyzwyczaić. Tym bardziej cieszy okazjonalny dotyk łapy na dłoni, gdy Sara czasem decyduje się na kontakt, zwykle w czasie burzy, której się panicznie boi, lub gdy wyczuwa na moim talerzu łakomy kąsek. Siadam obok niej ostrożnie, by jej nie spłoszyć. Poza tym to nie jest już moja kanapa, prawo własności do niej oddałam sześć lat temu. Jestem na niej tylko gościem, korzystam z prawa łaski do komfortu. Sara podnosi się, siada na tylnych łapach, znowu się przeciąga, kieruje wzrok w stronę okna. Podążam za nim. Magnolia jest tak rozłożysta, że poza nią widok nie pomieści już wiele więcej; na drugim planie są jedynie skrawki nieba i sąsiednia kamienica. W napięciu czekam, czy pojawi się bohaterka poranka, ruda jak Sara, ale znacznie od niej zwinniejsza. Jest! Sara napręża ciało, uporczywie wpatruje się w magnolię, zadziera głowę. Wiewiórka skacze z gałęzi na pień, z pnia na wyższą gałąź, by w końcu zniknąć w koronie drzewa.

Czytaj dalej