Niemoc Awangardy Niemoc Awangardy
Przemyślenia

Niemoc Awangardy

Małgorzata Komorowska
Czyta się 7 minut

W latach sześćdziesiątych o obliczach kolejnych „Warszawskich Jesieni” decydowała awangarda. Na naszych Międzynarodowych Festiwalach Muzyki Współczesnej panowała muzyka, którą słuchacz, nawet z nią nieoswojony, określa mianem nowoczesnej: postrzępiona, jednych drażniąca, innych pociągająca niezwykłością brzmienia, atakująca zgiełkliwą dynamiką, bądź prowokująca ciszą i bezruchem, gwałtowna w protestach przeciw wszystkiemu, co dotąd trwało.

Burzyła wewnętrzny ceremoniał koncertowy, zmuszała do innych sposobów gry na instrumentach, między pulpity orkiestry wprowadziła urządzenia techniczne do manipulowania dźwiękiem i najdziwniejsze dźwięczące przedmioty. Nieliczne utwory zwrócone wstecz, ku dwudziestowiecznemu neoklasycyzmowi lub ekspresjonizmowi, przyjmowano ze zniecierpliwieniem. Stare formy wydawały się śmieszne, a jawność ekspresji – prostoduszna. Awangarda z hukiem zatrzasnęła za sobą

Informacja

Twoja pula treści dostępnych bezpłatnie w tym miesiącu już się skończyła. Nie martw się! Słuchaj i czytaj bez ograniczeń – zapraszamy do prenumeraty cyfrowej, dzięki której będziesz mieć dostęp do wszystkich treści na przekroj.org. Jeśli masz już aktywną prenumeratę cyfrową, zaloguj się, by kontynuować.

Subskrybuj

Czytaj również:

Uszy Uszy
i
„Autoportret z zabandażowanym uchem", Vincent van Gogh, 1889 r, Courtauld Gallery, Londyn (domena publiczna)
Przemyślenia

Uszy

Opowiadanie z Archiwum „Przekroju”
Jan Brzechwa

Panie Redaktorze,
tym razem posyłam Panu coś całkiem innego, niż dotąd. Przygotowuję tom opowiadań i jest to jedno z nich. Swojego rodzaju debiut. Tekst czyta się 6—7 minut, a jak by kto chciał, to nawet krócej. Brak odpowiedzi w przeciągu 2 tygodni będę uważał za odmowę i oddam maszynopis gdzie indziej, a Pan potem będzie żałował.
Jan Brzechwa

Czy przyjrzeliście się kiedykolwiek uważnie ludzkiemu uchu?

Czytaj dalej