Przeciw utartym ścieżkom Przeciw utartym ścieżkom
Przemyślenia

Przeciw utartym ścieżkom

Mateusz Czerwiński
Czyta się 3 minuty

The Council to opracowana z myślą o konsolach najnowszej generacji i komputerach osobistych intrygująca gra przygodowo-narracyjna. Jej akcja toczy się na wyspie, w otoczeniu członków tajnego stowarzyszenia. Ta fabularyzowana opowieść, pochodząca z niezależnego francuskiego studia Big Bad Wolf, została podzielona na kilka epizodów, w których zasadniczą rolę odgrywają decyzje podejmowane przez gracza.

Tytuł przenosi nas do 1793 r. Wcielamy się w postać Louisa de Richeta, którego matka, należąca do wspomnianego bractwa zrzeszającego wpływowe i znane wszystkim osoby z XVIII w. (choćby Napoleona Bonapartego), zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Wokół owej zagadki skupia się główna intryga oraz cały mechanizm rozgrywki. W grze – poza odnalezieniem zaginionej – chodzi bowiem przede wszystkim o nawiązywanie stosownych sojuszy i wyrobienie sieci kontaktów z wpływowymi ludźmi. A z takimi obeznanymi w polityce, pewnie poruszającymi się w normach savoir-vivre’u i salonowej etykiety – łatwo nie będzie. Zadanie uprości nieco wskazana na początku gry główna cecha osobowości protagonisty (do wyboru mamy dyplomatę, okultystę lub detektywa). Każda z dostępnych możliwości w inny sposób będzie nawiązywać kontakty, a co za tym idzie – inną ścieżką zmierzać do rozwiązania zagadki tajemniczej śmierci rodzicielki.

Recenzowana pozycja oferuje też ciekawe wyzwania logiczne i zmusza do koncentrowania się na rozwoju sprecyzowanych obszarów wiedzy, np. przyswajania historii. Gra zainteresuje każdego fana wymagających produkcji cyfrowych, szczególnie tych cechujących się ambicjami fabularnymi. Deweloperzy zbudowali podwaliny pod tytuł, którego co prawda nie mogę nazwać wybitnym, ale – już z czystym sumieniem – pozwalającym chłonąć historię z zainteresowaniem. A jeśli jeszcze The Council miałaby przez przypadek zepchnąć gatunek gier narracyjnych z utartej wcześniej ścieżki, tym głośniej bym jej kibicował.

Tymczasem polecam zakup, łaknąc w kolejnych epizodach więcej tego samego!

Czytaj również:

Udomowieni Udomowieni
i
„Kobieta i pies przy stole", Pierre Bonnard, 1908 r., Barnes Foundation (domena publiczna)
Wiedza i niewiedza

Udomowieni

Ewa Pluta

Piekielna bestia strzegąca zaświatów, duchowy przewodnik, pieseł z memów – pies jest lustrem ludzkich pragnień i lęków.

Sara lubi spędzać poranki na kanapie. Trochę śpi, a trochę czuwa, czasem się przeciąga, by po chwili znowu zapaść się w zielony, miękki plusz. Nie zauważa mnie, gdy wchodzę do pokoju, ale nie mam o to pretensji. Do braku reakcji można się przyzwyczaić. Tym bardziej cieszy okazjonalny dotyk łapy na dłoni, gdy Sara czasem decyduje się na kontakt, zwykle w czasie burzy, której się panicznie boi, lub gdy wyczuwa na moim talerzu łakomy kąsek. Siadam obok niej ostrożnie, by jej nie spłoszyć. Poza tym to nie jest już moja kanapa, prawo własności do niej oddałam sześć lat temu. Jestem na niej tylko gościem, korzystam z prawa łaski do komfortu. Sara podnosi się, siada na tylnych łapach, znowu się przeciąga, kieruje wzrok w stronę okna. Podążam za nim. Magnolia jest tak rozłożysta, że poza nią widok nie pomieści już wiele więcej; na drugim planie są jedynie skrawki nieba i sąsiednia kamienica. W napięciu czekam, czy pojawi się bohaterka poranka, ruda jak Sara, ale znacznie od niej zwinniejsza. Jest! Sara napręża ciało, uporczywie wpatruje się w magnolię, zadziera głowę. Wiewiórka skacze z gałęzi na pień, z pnia na wyższą gałąź, by w końcu zniknąć w koronie drzewa.

Czytaj dalej