W cieniu kolosa W cieniu kolosa
Przemyślenia

W cieniu kolosa

Mateusz Czerwiński
Czyta się 3 minuty

Tytuł ten jest grą nietypową, ociekającą wręcz oryginalnością. Jej twórca, Fumito Ueda, utalentowany projektant odpowiedzialny m.in. za Ico oraz The Last Guardian, zdążył już przyzwyczaić do swoich charakterystycznych dzieł co najmniej dwa pokolenia. Dzięki wyjątkowej oprawie graficznej, zachwycającej narracji i mechanice jeszcze w 2006 r. gra zyskała status kultowej i wciąż zaskakuje, nawet niżej podpisanego, recenzującego różne cyfrowe produkcje od ponad dekady.

To już trzecia iteracja Shadow of the Colossus (co w najmniejszym stopniu nie przeszkadza w odbiorze recenzowanego produktu). Nadal zachwyca detalami i pracą weń włożoną, a przy okazji hipnotyzuje i niejednokrotnie zmusza odbiorcę do głębszej refleksji. A idea stojąca za grą jest prosta – brak tu jednej, odgórnie narzuconej interpretacji historii. Już warstwa fabularna będzie więc do gracza przemawiać w sposób zindywidualizowany.

Oto do mistycznej krainy przybywa Wander. Jego celem jest przywrócenie do życia ukochanej, co wiąże się z koniecznością pokonania szesnastu kolosów zamieszkujących obszar, jaki przyjdzie bohaterowi (i nam) podziwiać. Piszę to bez cienia sarkazmu, bo przemierzany krajobraz dosłownie zapiera dech w piersiach. Dbałość o odwzorowanie detali zasługuje na bardzo wysoką ocenę – wygląd tytułowych kolosów, gra cieni i świateł oraz takie szczegóły jak szeleszczące, poruszające się na wietrze i uginające źdźbła trawy, unosząca się mgiełka poranka… To robi piorunujące wrażenie.

Gdyby ktoś koniecznie chciał znaleźć w grze jakieś mankamenty, należą do nich długość rozgrywki i praca kamery, niedoskonałości wynikające z jej momentami niedoprecyzowanego osadzenia. Byłoby to jednak przysłowiowe szukanie dziury w całym – zalety produkcji zdecydowanie przeważają tych kilka niedociągnięć.

Ponieważ Shadow of the Colossus to małe dzieło sztuki. Standardowe, konkurencyjne produkcje pozostawia daleko w tyle, buduje fundamenty na cudownie opowiedzianej historii i nietuzinkowych postaciach. Również na indywidualizmie odbioru, oryginalności i przesłaniu. Tych nie docenić, byłoby strzałem w recenzenckie kolano. Dlatego doceniam i ze wszech miar – polecam!


Egzemplarz recenzencki dostarczyło Sony Interactive Entertainment Polska.

Czytaj również:

Udomowieni Udomowieni
i
„Kobieta i pies przy stole", Pierre Bonnard, 1908 r., Barnes Foundation (domena publiczna)
Wiedza i niewiedza

Udomowieni

Ewa Pluta

Piekielna bestia strzegąca zaświatów, duchowy przewodnik, pieseł z memów – pies jest lustrem ludzkich pragnień i lęków.

Sara lubi spędzać poranki na kanapie. Trochę śpi, a trochę czuwa, czasem się przeciąga, by po chwili znowu zapaść się w zielony, miękki plusz. Nie zauważa mnie, gdy wchodzę do pokoju, ale nie mam o to pretensji. Do braku reakcji można się przyzwyczaić. Tym bardziej cieszy okazjonalny dotyk łapy na dłoni, gdy Sara czasem decyduje się na kontakt, zwykle w czasie burzy, której się panicznie boi, lub gdy wyczuwa na moim talerzu łakomy kąsek. Siadam obok niej ostrożnie, by jej nie spłoszyć. Poza tym to nie jest już moja kanapa, prawo własności do niej oddałam sześć lat temu. Jestem na niej tylko gościem, korzystam z prawa łaski do komfortu. Sara podnosi się, siada na tylnych łapach, znowu się przeciąga, kieruje wzrok w stronę okna. Podążam za nim. Magnolia jest tak rozłożysta, że poza nią widok nie pomieści już wiele więcej; na drugim planie są jedynie skrawki nieba i sąsiednia kamienica. W napięciu czekam, czy pojawi się bohaterka poranka, ruda jak Sara, ale znacznie od niej zwinniejsza. Jest! Sara napręża ciało, uporczywie wpatruje się w magnolię, zadziera głowę. Wiewiórka skacze z gałęzi na pień, z pnia na wyższą gałąź, by w końcu zniknąć w koronie drzewa.

Czytaj dalej