Wiosenne śniegi Wiosenne śniegi
Przemyślenia

Wiosenne śniegi

Mateusz Czerwiński
Czyta się 3 minuty

Impact Winter to gra akcji, która koncentruje się wokół jednego celu – postać, którą kieruje gracz, musi przetrwać w ekstremalnie nieprzyjaznym środowisku. Aspekt ten jest mocno osadzony w fabule – podpierając się nią, możemy dowiedzieć się, że w naszą planetę uderzyła potężna asteroida, a wyniesiony w powietrze pył zablokował docierające na Ziemię promienie słoneczne. Efekt? Niekończąca się zima. Podczas jej trzydziestodniowego wycinka, sterując Jacobem, musimy zadbać o pożywienie, broń do polowania, radzić sobie z licznie występującymi chorobami, drobnymi urazami, odmrożeniami i głodem, także dotykającym najbliższych.

Jak można wywnioskować, Impact Winter potrafi zauroczyć skryptem scenograficznym. Choć ten popada nieco w futuryzm, można poczuć narrację, trzymając jedynie wydrukowany zarys fabuły gry w ręku. Niestety, jest to jedynie udana wizualizacja zamysłu, ale… nic poza tym.

Choć ta debiutancka gra akcji brytyjskiego studia Mojo Bones oczarowuje odbiorcę klimatem i możliwościami eksploracji cyfrowego świata, jest ona jak wydmuszka – pięknie prezentująca się na zewnątrz, ale niestety pusta w środku. Nawet nie tyle razi brak sensownego kierunku narracji, ile błędy techniczne, które wywołują zamiast uśmiechu – frustrację. Sterowanie jest nieporozumieniem, polski font w grze – niekompletny, a całość – absolutnie trudna w interakcji. Cudownie, że recenzowany tytuł czerpie garściami z najlepszych produkcji podobnego typu; że wzorem gier z gatunku RPG możemy doglądać statystyk postaci, dbać o własne obozowisko oraz zarządzać poczynaniami drużyny. Jednak wydaje się, że twórcy gry całkowicie zapomnieli o celowości rozgrywki, o kontekście, w jaki można wpisać mechanizmy rządzące grą.

Impact Winter potrafi zauroczyć, ale jedynie z daleka. Po bliższym przyjrzeniu się grze widać jak na dłoni, że pomysły, które doskonale brzmią na papierze, niekoniecznie sprawdzają się w rzeczywistości. Nie polecam zatem rzeczonej produkcji. Jest wiele o niebo lepszych, również wśród już przeze mnie tutaj zrecenzowanych.

Czytaj również:

Udomowieni Udomowieni
i
„Kobieta i pies przy stole", Pierre Bonnard, 1908 r., Barnes Foundation (domena publiczna)
Wiedza i niewiedza

Udomowieni

Ewa Pluta

Piekielna bestia strzegąca zaświatów, duchowy przewodnik, pieseł z memów – pies jest lustrem ludzkich pragnień i lęków.

Sara lubi spędzać poranki na kanapie. Trochę śpi, a trochę czuwa, czasem się przeciąga, by po chwili znowu zapaść się w zielony, miękki plusz. Nie zauważa mnie, gdy wchodzę do pokoju, ale nie mam o to pretensji. Do braku reakcji można się przyzwyczaić. Tym bardziej cieszy okazjonalny dotyk łapy na dłoni, gdy Sara czasem decyduje się na kontakt, zwykle w czasie burzy, której się panicznie boi, lub gdy wyczuwa na moim talerzu łakomy kąsek. Siadam obok niej ostrożnie, by jej nie spłoszyć. Poza tym to nie jest już moja kanapa, prawo własności do niej oddałam sześć lat temu. Jestem na niej tylko gościem, korzystam z prawa łaski do komfortu. Sara podnosi się, siada na tylnych łapach, znowu się przeciąga, kieruje wzrok w stronę okna. Podążam za nim. Magnolia jest tak rozłożysta, że poza nią widok nie pomieści już wiele więcej; na drugim planie są jedynie skrawki nieba i sąsiednia kamienica. W napięciu czekam, czy pojawi się bohaterka poranka, ruda jak Sara, ale znacznie od niej zwinniejsza. Jest! Sara napręża ciało, uporczywie wpatruje się w magnolię, zadziera głowę. Wiewiórka skacze z gałęzi na pień, z pnia na wyższą gałąź, by w końcu zniknąć w koronie drzewa.

Czytaj dalej