Wszystko lepsze niż nic Wszystko lepsze niż nic
Przemyślenia

Wszystko lepsze niż nic

Mateusz Czerwiński
Czyta się 3 minuty

Ukryty Plan to nie do końca gra. Tej pozycji bliżej do miana interaktywnego filmu, którego scenariusz jest w pełni zależny od decyzji gracza. Brzmi interesująco?

I tak jest w praktyce. Trwająca około 2 godzin pseudo-rozgrywka to tytuł autorstwa Supermassive Games, ekskluzywnie wydany na konsolę PlayStation 4. To, w jaki sposób potoczą się losy bohaterów zależy wyłącznie od „gracza”, podobnie jak to, czy przedstawiona historia zaskoczy skryptem scenograficznym, rozpisanym na co najmniej kilka możliwych ścieżek fabularnych. Warto nadmienić, że rzeczona pozycja wykorzystuje system PlayLink, w którym smartfon nabywcy tytułu staje się kontrolerem, będąc dzięki temu kompatybilnym z opisywaną aplikacją. Ponieważ historia jest wielowątkowa i oparta na licznych twistach narracyjnych, cenną funckjonalnością jest możliwość przeglądania aktualnego stanu opowieści. To pozwala też na zapoznanie się z biografiami każdego z bohaterów, które ujawniają motywy ich działania a także zdradzają, że…

…opowieść orbituje wokół seryjnego mordercy, który, choć skazany na karę śmierci, niespecjalnie pasuje do motywu, jakim potencjalnie mógł kierować się dewiant. Całości nie upraszcza fakt, że na 48 godzin przed egzekucją na jaw wychodzą nowe dowody w jego sprawie. Dlatego też funkcjonariusz Becky Marney oraz prokurator okręgowa Felicity Graves postanawiają rozwiać wątpliwe kwestie i poznać prawdziwe motywy zbrodni psychopatycznego wykolejeńca. Tę tajemnicę trudno nazwać drogocenną perłą skrywaną w fabularnym kufrze, ale potrafi ona zainteresować odbiorcę na tyle, że potrzebne do spędzone nad zabawą godziny mijają zdecydowanie szybciej.

Należy docenić ilość wyborów do podjęcia, ich wpływ na losy bohaterów, innowacyjne sterowanie oraz podejście studia developerskiego, odpowiedzialnego za równie klimatyczne (nie recenzowane na łamach „Przekroju”) Until Dawn. Niezadowoleni żalić się mogą wprawdzie krótki czas rozrywki i prostotę scenariusza. Co się zaś tyczy polskiej wersji językowej, w mojej opinii dialogi rozpisane zostały poprawnie, a i dubbing nie wywraca żołądka do góry dwunastnicą.

Ukryty Plan jest świetną propozycją dla osób, które doceniają mroczną i poruszającą ważne tematy opowieść kryminalną. A już z pewnością dla stawiających rozgrywkę sensu stricto niżej niż czas spędzony w kinie – ci bowiem będą mile zaskoczeni.

Czytaj również:

Udomowieni Udomowieni
i
„Kobieta i pies przy stole", Pierre Bonnard, 1908 r., Barnes Foundation (domena publiczna)
Wiedza i niewiedza

Udomowieni

Ewa Pluta

Piekielna bestia strzegąca zaświatów, duchowy przewodnik, pieseł z memów – pies jest lustrem ludzkich pragnień i lęków.

Sara lubi spędzać poranki na kanapie. Trochę śpi, a trochę czuwa, czasem się przeciąga, by po chwili znowu zapaść się w zielony, miękki plusz. Nie zauważa mnie, gdy wchodzę do pokoju, ale nie mam o to pretensji. Do braku reakcji można się przyzwyczaić. Tym bardziej cieszy okazjonalny dotyk łapy na dłoni, gdy Sara czasem decyduje się na kontakt, zwykle w czasie burzy, której się panicznie boi, lub gdy wyczuwa na moim talerzu łakomy kąsek. Siadam obok niej ostrożnie, by jej nie spłoszyć. Poza tym to nie jest już moja kanapa, prawo własności do niej oddałam sześć lat temu. Jestem na niej tylko gościem, korzystam z prawa łaski do komfortu. Sara podnosi się, siada na tylnych łapach, znowu się przeciąga, kieruje wzrok w stronę okna. Podążam za nim. Magnolia jest tak rozłożysta, że poza nią widok nie pomieści już wiele więcej; na drugim planie są jedynie skrawki nieba i sąsiednia kamienica. W napięciu czekam, czy pojawi się bohaterka poranka, ruda jak Sara, ale znacznie od niej zwinniejsza. Jest! Sara napręża ciało, uporczywie wpatruje się w magnolię, zadziera głowę. Wiewiórka skacze z gałęzi na pień, z pnia na wyższą gałąź, by w końcu zniknąć w koronie drzewa.

Czytaj dalej