GRAŻYNA: „Czy dobrze zachowuje się kuzynka posiadająca w domu telefon, a która ilekroć do mnie wpada, wygłosiwszy retoryczne: Czy można skorzystać… załatwia sobie z mojego aparatu jedną–dwie rozmowy typu ple-ple, podczas gdy z głupią miną siedzę sama nad podaną w międzyczasie kawą. Podkreś­lam, tematy bynajmniej nie pilne. Nie chodzi mi o koszt, ale irytuje mnie wysłuchiwanie jakichś spraw, plotek i chichotów, branie mojego domu za budkę telefoniczną”. – Kuzynka ma telephonitis, czyli niewytrzymywanie godziny bez słuchawki przy uchu. Cóż, prawem gościnności nie można jej tego wręcz zabronić, tylko np. proponować, by naprzód wypiła kawę, bo się pani denerwuje, że owa wystyg­nie (może przy kawie kuzynka cudem ochłonie z żądzy doraźnego dzwonienia). Jeśli może to panią pocieszyć, u mnie co drugi gość ledwo wstawi nogę do mieszkania, bez słowa zdąża do aparatu i nakręca zero–zero, nawiasem nie troszcząc się następnie o stronę finansową. W czwartej minucie rozmowy zaczynam dawać znaki hamowania, co i pani mog­łaby, tym bardziej że przy miejscowych nie będzie szło o koszt, tylko zrozumiałe będzie, że nerwy gospodyni odmawiają posłuszeństwa.

KOMORNIK: „Moja siostra z mężem mieszkają od 8 lat w moim domu, zajmując 3 pokoje z kuchnią, my zaś w 4 osoby pokój z kuchnią. Nie dość, że nic nie płacą za mieszkanie, to jeszcze narzekają na porządki w budynku i przed budynkiem. Mnie przydałby się każdy grosz, bo tylko mąż zarabia, a mamy dwóch synów w liceum. Proszę wydrukować, może siostra przeczyta, bo lubi z kumosiami na kawce w niedzielę po południu dyskutować na temat listów w DSV”. – Ma pani dużą wiarę w moc słowa drukowanego; istotnie potrafi ono wiele zdziałać, ale najmniej tam, gdzie chodzi o wydanie pieniędzy, których ktoś wydać nie pragnie. Ha, drukuję. Siostro, rusz sumieniem.

Fragmenty tekstów nr. 1510, s. 18. Całość możesz przeczytać w naszym archiwum. Fragmenty tekstów nr. 1541/1974, s. 13 Całość możesz przeczytać w naszym archiwum.