Podczas warsztatów kreatywnego pisania „Przekroju”, które prowadziłem kiedyś w Krakowie z Łukaszem Kaniewskim, jedna z uczestniczek – Magdalena Bieniek – podarowała mi swoją książkę Bielskie profesje (Bielsko-Biała 2019). Jest to przezabawna i miejscami absurdalna rzecz o zawodach, które nie istnieją, choć istnieć powinny. W krótkich formach prozatorskich Bieniek opisuje m.in. Klatkowego Latarnika, Rozdeptywacza Suchych Liści, Tajemniczego Podrzucacza Monet, Odkałużacza, Regulatora Wiatru i Przechwytywacza Cudzych Wirusów. Przyjrzyjmy się kolejnym nieistniejącym zawodom, które niezawodnie ułatwiłyby nam życie. Oto kilka propozycji autorskich.
Menedżer Domowej Biblioteczki
Kto nałogowo kupuje książki, ten wie, ile o swojej biblioteczce nie wie i dopiero podczas generalnych porządków przypomina sobie, że daną powieść kupił po raz drugi, bo zapomniał, że już ją ma. Dużo większy problem stanowią rosnące stosy rozmaitych dzieł na stole w salonie, w kuchni, zwłaszcza obok palników, w toalecie, na przykład nad muszlą klozetową, w przedpokoju, garażu, na działce, nie mówiąc już o wysokich stertach przy łóżku, które w końcu, którejś nocy, mogą po prostu runąć i nas spektakularnie przygnieść. Menedżer Domowej Biblioteczki panuje nad wszystkim. Pilnuje, by nasze zbiory nie przekroczyły punktu krytycznego, prowadzi ewidencję, a także doradza: „Takiego a takiego tytułu możesz się pozbyć. Kupiłeś go 24 lata temu, bo autor dostał jakąś nagrodę, ale przecież od początku nie byłeś do niego przekonany i dobrze wiesz, że nigdy go nie przeczytasz. No już, precz z tym!”.
Rozplatacz Supłów
Wyobraź sobie, że wychodzisz właśnie na ważne spotkanie, a tu się okazuje, że sznurówki w twoich wyjściowych butach się zasupłały i nijak nie jesteś w stanie ich rozwiązać. Albo że wracasz do domu po piątkowej imprezie z pełnym pęcherzem i kiedy docierasz do toalety, przebierając już mocno nogami i mając nadzieję, że to już, że za chwilę nastąpi kres wszelkich cierpień, okazuje się, że w twoich spodenkach wiązanych w pasie sznurek właśnie się zaplątał na amen. Rozplatacz Supłów wie o wszystkim w porę i albo rozwiązuje, co trzeba (jak w przypadku sznurówek), albo przynajmniej odpowiednio wcześniej cię ostrzega (umowa nie przewiduje bezpośredniego spotkania w piątkowy wieczór w łazience).
Mistrz Ciętej Riposty
W filmie Amelia Jean-Pierre’a Jeuneta tytułowa bohaterka marzy o suflerze, który pojawiałby się gdzieś obok, na przykład w pobliskim okienku piwnicznym, i podsuwał nam ciętą ripostę, ilekroć musielibyśmy wejść z kimś w dyskusję, celnie wygarnąć komuś, co o nim myślimy, lub choćby zręcznie odbić retoryczną piłeczkę. Ileż to bowiem razy zdarza nam się znaleźć doskonały argument albo subtelną odzywkę dopiero po fakcie? Mistrz Ciętej Riposty jest zawsze w pobliżu – w warzywniaku, urzędzie lub gabinecie prezesa – i podszeptuje najlepsze odpowiedzi. W zależności od wykupionego abonamentu może nawiązywać do znanych polityków, mistrzów satyry lub do sofistów. W wersji premium naśladuje głos dr. House’a.
Przeglądacz Lodówki
Kiedy otwieramy szafę, widzimy, że nie mamy w co się ubrać, a gdy lodówkę – że nie mamy co zjeść, choć przecież wszystkie półki pełne. Przeglądacz Lodówki na bieżąco monitoruje jej zawartość, doradza, które składniki dobrze się sprawdzą w sałatce i mimo naszych protestów kategorycznie żąda wyrzucenia otwartego przed dwoma tygodniami jogurtu. Zabrania też otwierania lodówki o godzinie drugiej w nocy, gdy ze smutku postanawiamy zjeść resztkę urodzinowego tortu sprzed dwóch miesięcy.
Ratownik Ślimaków
Jego zadanie jest proste, ale jakże szlachetne: przenosi te biedne zwierzęta z chodników, jezdni i ścieżek rowerowych na trawę. Choć przy ich naturalnym tempie poruszania się taka zmiana jest z pewnością podróżą życia, z której być może nigdy nie wrócą w rodzinne strony, zakładamy, że jednak wolą to niż śmierć. Czy wiedzieliście, że na wolności ślimak winniczek żyje przeciętnie 5–10 lat, a rekordziści dożywają podobno 20–30 lat?
Osobisty Czuły Narrator
Ileż to razy jesteśmy źli na samych siebie i myślimy: „Ale ze mnie idiota!”, „Jak można być taką kretynką!”. Osobisty Czuły Narrator tylko czeka na takie chwile i od razu szepcze nam do ucha, że wcale nie jesteśmy głupi, naiwni, słabi, brzydcy, przegrani czy pozbawieni talentu. Pomaga nam szybko opanować emocje i ponownie uwierzyć w siebie, zanim pogrążymy się w rozpaczy i postanowimy zwolnić Przeglądacza Lodówki.
Ojojacz
Gdy skaleczymy się podczas krojenia cebuli, o co nietrudno, bo przez łzy nic przecież nie widzimy, lub uderzymy małym palcem u nogi w krawędź łóżka, nie zawsze jest w pobliżu ktoś, kto nam pomoże lub choćby nas pocieszy. I tu pojawia się Ojojacz, który podchodzi do nas zatroskany, chucha na bolące miejsce i najłagodniej w świecie mówi: „Ojoj, ojoj…”. Ojojane miejsce – jak wiadomo – szybko przestaje boleć.